ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ

ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਮੈਨੂn ਅਜ ਹੀ ਕਹਿ ਲੈ,
ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਆ ਰਲ਼ ਕੇ ਬਹਿ ਲੈ,
ਹੁਣ ਹੋਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂn ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ...

ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਲ੍ਹ ਹੋਠਾਂ ਉਤੇ,
ਚੁਪ ਦਾ ਮੋਟਾ ਜnਦਰਾ ਵਜ ਜਾਏ.
ਉਮਰ ਦਾ ਪnਛੀ ਧੋਖਾ ਕਰ ਜਾਏ,
ਸੂਖ਼ਮ ਸਾਥ ਦੇਹੀ ਦਾ ਛਡ ਜਾਏ.
ਇਸ ਪਿnਜਰ ਦੇ ਧੁਰ ਅnਦਰ ਤਕ,
ਚnਦਰਾ ਰੋਗ ਹਿਜਰ ਦਾ ਲਗ ਜਾਏ.
ਦਿਲ ਦੇ ਅnਦਰ ਪਾਰਾ ਭਰ ਜਾਏ,
ਧਕ-ਧਕ ਕਰਦਾ ਆਖਿਰ ਖੜ੍ਹ ਜਾਏ.
ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂn ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ਼ ਜਾਏ,
ਦਰਦ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਸਹਾਂ.
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ...

ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਲ ਅnਞਾਣਾ ਮਨ ਦਾ,
ਮੌਤ ਦੀ ਗੋਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਵਿਰ ਜਾਏ.
ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਲ੍ਹ ਤੇਰੀ ਅਖ ਚੋਂ,
ਹnਝੂ ਇਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਰ ਜਾਏ.
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁnਦਾ ਮੌਤ ਮੇਰੀ ਦਾ,
ਦੋਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਜਾਏ.
ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਜੁੜ ਜਾਏ,
ਜਗ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਗਿਰ ਜਾਏ.
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁnਦਾ ਅnਤਿਮ ਤੋਹਫਾ,
ਤੈਨੂn ਰੋਸਿਆਂ ਦਾ ਦਵਾਂ.
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ...

ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਿ ਕਲ੍ਹ ਦਾ ਸੂਰਜ,
ਚਾਨਣੀਆਂ ਨੂn ਕਾਲ਼ਾ ਕਰ ਜਾਏ.
ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਧੁਪ ਧੁਆਂਖੀ,
ਚnਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਾਲਖ਼ ਮਲ਼ ਜਾਏ.
ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਿ ਕਲ੍ਹ ਸੁਬ੍ਹਾ ਤਕ,
ਚਾਨਣ ਨਾਂਅ ਦੀ ਸ਼ੈਅ ਹੀ ਮਰ ਜਾਏ.
ਹਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਿ ਨ੍ਹੇਰਾ,
ਦੋਸ਼ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਹੀ ਮੜ੍ਹ ਜਾਏ.
ਬੋਲੀਂ ਨਾ ਤੂn ਚੁਪ ਹੀ ਕਰ ਜਾਈਂ,
ਅnਤਿਮ ਇਛਾ ਮੈਂ ਕਹਾਂ.
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ...

ਮੇਰੇ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰੀ ਰਾਖ਼ ਨੂn,
ਭਰ ਵਹਿnਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਈਂ,
ਚੁਪ- ਚੁਪੀਤੇ ਇਕ ਬੁਕ ਰਖ ਕੇ,
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦੇਈਂ.
ਟੋਆ ਮਿਟੀ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਭਰ ਕੇ,
ਉਪਰ ਇਕ ਗੁਲਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇਈਂ.
ਉਸ ਦਾਤੇ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾ ਕੇ,
ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਬੁਕ ਨਾਲ਼ ਪਾ ਦੇਈਂ.
ਮੈਂ ਚਾਹੁnਨਾ ਕਿ ਮਸਤ ਹਵਾ ਵਿਚ,
ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਰਲ਼ਾਂ.
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਨਾ ਰਹਾਂ...

ਵੇਖ ਲਓ...

ਸਪਾਂ ਦੇ ਸਪੋਲ਼ੀਏ ਨਾ ਮਿਤ ਕਦੇ ਬਣਦੇ,
ਦੁਧ ਜਿnਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਪਿਆ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਡੂnਘਾ ਜਿਹਾ ਡnਗ ਇਕ ਮਾਰ ਜਾਣ ਮੌਕਾ ਲਗੇ,
ਸਚ ਨਹੀਂ ਜੇ ਆਉਂਦਾ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਲਾਲਚੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਦੇ ਖਾ ਖਾ ਕੇ ਰਜਦੀ ਨਾ,
ਪੈਸਾ ਜਿnਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਖਵਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜਾ ਜਿਵੇਂ ਯਾਰੀ ਇnਝ ਮੂਰਖ ਦੀ,
ਕਮ-ਅਕਲਾਂ 'ਨਾ ਯਾਰੀ ਲਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਪਥਰ ਦਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਮੋਮ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ,
ਦੁਖ ਜਿਡਾ ਮਰਜ਼ੀ ਸੁਣਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਚੇਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜਾ ਵਸ ਜਾਵੇ ਇਕ ਵਾਰੀ,
ਭੁਲਦਾ ਨਾ ਕਿnਨਾ ਵੀ ਭੁਲਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਇਕ ਦਿਨ ਸਚੀ ਗਲ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਆਉਣੀ ਹੁnਦੀ,
ਚਾਹੇ ਜਿnਨਾ ਓਸ ਨੂn ਦਬਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.
ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾ ਕੇ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦਬਾ ਨਾ ਹੁnਦੇ,
ਲਖ ਵਾਰ ਨੀਹਾਂ 'ਚ ਚਿਣਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ.

ਚੁਪ ਦੇ ਬਾਗੀਂ

ਚੁਪ ਦੇ ਬਾਗੀਂ ,
ਮਹਿਕ ਤੇਰੀ ਦਾ,
ਬੁਲ੍ਹਾ ਜਦ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਏ,
ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਬੂਟੇ ,
ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਦੇ,
ਪੀਲ਼ੇ ਫੁਲ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਏ.
ਇਕ ਚਿਹਰਾ ਤੇਰੇ ਮੁਖ ਵਰਗਾ ,
ਮੇਰੇ ਨਿਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਏ.
ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਹੀ ਸੂਲ਼ਾਂ ਵਰਗੀ,
ਰੜਕ ਅਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਏ.
ਹਰ ਰਾਤ ਹੋ ਆਪ ਮੁਹਾਰਾ ਦਿਲ,
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਹੂਕ ਲਗਾਉਂਦਾ ਏ.
ਪਰ ਦਿਨ ਵੇਲ਼ੇ ਇਕ ਦੋਸਤ ਬਣ,
ਇਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਏ.
ਇnਝ ਦੋ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ,
ਅਕਸ ਮੇਰਾ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ਏ.

ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ

ਕਦੇ ਮnਗੇਂ ਛਲਾ ਕਦੇ ਮੁnਦਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਏਦਾਂ ਕਦੇ ਸੋਹਣੀਏਂ ਪਿਆਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਗਲੀਂ-ਬਾਤੀਂ ਜਿਹੜੇ ਜਾਨ ਪੈਰਾਂ ’ਚ ਵਿਛਾਉਂਦੇ,
ਔਖੇ ਵੇਲ਼ੇ ਭਜਣ ਓਹ ਯਾਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਸੋਹਣਿਆ ਨਿਭਾਉਣੀਆਂ ਨੇ ਪੈਂਦੀਆਂ,
ਸਿਰੀਂ ਬnਨ੍ਹ ਪਗ ਸਰਦਾਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਓਨਾ ਚਿਰ ਇਸ਼ਕ ਫਜ਼ੂਲ ਲਗਦਾ ਏ,
ਜਿnਨਾ ਚਿਰ ਨੈਣ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਝਗੜਾ ਮੁਕਾਅ ਲਵੋ ਬਹਿ ਕੇ ਗਲੀਂ-ਬਾਤੀਂ,
ਮਸਲੇ ਦਾ ਹਲ ਹਥਿਆਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਆਪਣਾ ਜੇ ਚਾਹਵੇਂ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰ,
ਰੋਅਬ ਨਾਲ਼ ਕਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.
ਸਿਧੂ ਸਿਧਰੇ ਦੇ ਵਿਚ ਬੜੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ,
ਕੌਣ ਕਹੇ ਫੁਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਖ਼ਾਰ ਹੁnਦੇ ਨਹੀਂ.